در روزگاران قديم در يك دهكده زيبا ، آسياباني زندگي مي كرد كه دختر زيباي كمرويي داشت.

روزي پادشاه از دهكده مي گذشت، دختر را ديد و گفت: چه دختر خوبي و پدر دختر براي اينكه خودش را پيش پادشاه جاكند و توجه او را جلب كند گفت: دخترم خيلي باهوش است تا جايي كه مي تواند يونجه و علف راتبديل به طلا كند.

پادشاه گفت: جطور ممكن است؟ حتماً شوخي مي كني! اگر راست مي گويي دخترت را به قصر من بياور. من تا با چشمهاي خودم نبينم باور نمي كنم.

آسيابان پشيمان بود ولي از ترس گفت: باشد دخترم را مي آورم.

پادشاه گفت: پس من منتظر شما هستم، هر چه زودتر اين كار را بكن.

وقتي پادشاه، آسيابان را ترك كرد، آسيابان با خودش فكر كرد و گفت: نمي دانم چرا اين دروغ مسخره را گفتم! حالا نمي دانم چه اتفاقي مي افتد.

روز بعد آسيابان و دخترش به قصر رفتند. دختر ترسيده بود و خيلي هيجان زده بود چون تا حالا هيچ قصري را نديده بود. آنها به زودي به قصر رسيدند، پادشاه اتاقي پر از يونجه و علف را به او نشان داد.

دختر گفت: واي چقدر علف اينجاست، اين همه علف براي چيست؟

پادشاه گفت: اين چه حرفي است؟ خب معلوم است. اين علفها مال توست، وظيفه داري آنها را به طلا تبديل كني و فقط هم تا فردا وقت داري.

دختر حيرت زده پرسيد: آخر چطوري ؟ من كه نمي توانم.

پادشاه جواب داد: به من ربطي ندارد. چون پدرت چنين ادعايي كرده است تو بايد اين كار را انجام دهي، اگر اين كار صورت نگيرد پدرت كشته مي شود.

سپس پادشاه در اتاق را بست و رفت.

دختر با خود گفت: خدايا چكار كنم؟ آخر چرا پدر من اين دروغ مسخره را گفته است.

دختر بيچاره دستهايش را بر روي سرش گذاشت و شروع كرد به گريه كردن.

ناگهان صداي عجيبي شنيد كه مي گفت: ها، ها، ها

دختر پشتش را نگاه كرد و مرد كوتوله اي را ديد. مرد گوشهاي بلند و دماغ درازي داشت.

دختر به او گفت: تو كي هستي؟

شيطانك گفت: چه فرقي مي كند؟ آنچه كه مهم است اين است كه تو چرا گريه مي كني؟!

دختر ماجرا را تعريف كرد و باز زد زير گريه.

شيطانك گفت: هيچ مي داني كه من مي توانم اين كار را بكنم؟

دختر گفت: خداي من راست مي گوييد؟

شيطانك گفت: بله، به راحتي مي توانم، به شرطي كه گردن بندت را به من بدهي.

دختر باز هم غمگين شد و گفت: نه من نمي توانم اين كار را بكنم،‌اين گردنبند يادگار مادرم است!

شيطانك لبخند تلخي زد و گفت: بنابراين از طلا هم خبري نيست.

دختر هول شد و سريع گردنبند را با ناراحتي به شيطانك داد.

شيطانك شروع كرد به خواندن ورد و تمام شب را بدون اينكه لحظه اي سكوت كند يا استراحت كند، كار كرد و صبح كه شد تمام اتاق پر شده بود از طلا، شيطانك هم خداحافظي كرد و ناپديد شد.

بعد از رفتن شيطانك پادشاه در اتاق را باز كرد و با خوشحالي گفت: آفرين بر تو! چه رشته هاي زيباي طلايي، من واقعاً ثروتمندم.

دختر آسيابان كه خيلي خوشحال و هيجان زده بود با خود فكر كرد كه، حالا مي توانم بروم، راحت شدم.

اما پادشاه، دختر را به اتاق بزرگتري كه پر از علف بود، برد. دختر بيچاره با التماس مي گفت: ديگر اجازه بدهيد من به خانه ام بروم.

پادشاه با تعجب گفت: چه گفتي؟ خانه؟ نه هنوز من آنقدر كه بايست، طلا داشته باشم ندارم، تو بايد تمام علفهاي اين اتاق را به طلا تبديل كني.

دختر با عصبانيت فرياد زد: آخر چطوري؟

پادشاه گفت: اين چه سئوالي است؟ همان طوري كه قبلاً‌ انجام دادي.

دختر در حاليكه حسابي ترسيده بود نگاهي به اطراف انداخت و سپس غمگين به گوشه اي نشست.

پادشاه باز هم رو به دختر كرد و گفت: حتماً اين كار را بكن وگرنه پدرت كشته مي شود. سپس در اتاق را قفل كرد و رفت.

دوباره صداي شيطانك آمد. دختر نگاهي به او انداخت و گفت: شمائيد؟ ببينيد چقدر گرفتار شده ام؟ نمي دانم چه كنم.

شيطانك جواب داد: البته من مي توانم كمكت كنم ولي بايد اول انگشترت را به من بدهي.

دختر جواب داد: نه اين را پدرم برايم خريده است.

شيطانك گفت: ولي اگر انگشتر را ندهي، از طلا خبري نيست، پدرت را هم از دست مي دهي.

دختر مجبور شد انگشتر را به او بدهد.

شيطانك گفت: چه انگشتر قشنگي! همين الآن شروع به كار مي كنم.

شيطانك شروع به خواندن ورد كرد و تمام شب را كار كرد تا اينكه دوباره علفها به طلا تبديل شد.

پادشاه از راه رسيد و گفت: خيلي عالي است. به اين ترتيب تو مرا ثروتمندترين مرد زمين خواهي كرد. سپس او را به اتاق ديگري برد و گفت: اين علفها را هم خيلي زود تبديل به طلا كن.

دختر عصباني و عمگين با خودش چند بار تكرار كرد: پدر چرا چنين دروغ وحشتناكي گفتي؟ چرا فكر مرا نكردي؟

باز هم شيطانك از راه رسيد و گفت : اگر مي خواهي كمكت كنم بايد شرط مرا قبول كني.

دختر گفت: شرط تو چيست ؟

شيطانك گفت: تو به زودي با پادشاه ازدواج كني، وقتي ملكه شدي اولين فرزندت را به من مي دهي!

دختر گفت: اما اين امكان ندارد!

شيطانك گفت: پس من هم علفها را به طلا تبديل نمي كنم!

دختر ناچار شد و قبول كرد. شيطانك هم تا صبح كار كرد و رشته هاي طلا درست شد.

شيطانك، وقت خداحافظي گفت: من قول تو را فراموش نمي كنم و باز هم بر مي گردم، تو هم فراموش نكن!

دختر آسيابان و پادشاه با هم ازدواج كردند و به خوبي و خوشحالي با هم در قصر زندگي مي كردند، ملكه صاحب يك پسر شد و پادشاه هم خوشحال بود.

سالها از آن ماجرا مي گذشت و دخترك كه حالا، ملكه آن سرزمين بود همه چيز را فراموش كرده بود.

يك روز صدايي به گوشش رسيد و آن صداي شيطانك بود.

شيطانك رو به ملكه كرد و گفت: بچه را بده، همانطور كه مي داني بايد به قولت عمل كني.

ملكه ترسيده بود و با عصبانيت فرياد زد: با بچه من چكار داري؟ دست از سرم بردار و برو!

و ادامه داد: اين تنها فرزند من است خواهش مي كنم او را از من نگير.

شيطانك گفت: باشد مي تواني آن را نگهداري، به شرطي كه بگويي اسم من چيست؟ تنها سه روز وقت داري. سپس قهقهه بلندي زد و ناپديد شد.

ملكه تمام سربازانش را براي يافتن اسم شيطانك به سرزمينهاي اطراف فرستاد و گفت: برويد و از همه مردم سئوال كنيد و اسم او را پيدا كنيد، براي اينكار بهترين اسبها را ببريد و با سرعت برويد.

آن شب تمام سربازان در حال گشت زني بودند تا اينكه در وسط جنگل يكي از سربازان كوتوله هاي كوچكي را ديد كه آواز مي خواندند و مي رقصيدند، بعد يكي از آنها با خود مي گفت: ملكه نمي تواند اسم من را بفهمد و در اين بازي برنده شود رامپلس پيلسكين اسم من است و خيلي هم سخت است.

سرباز با ديدن او با خودش گفت: اسمش رامپلس پيلسكين است ، بايد سريع بروم، ملكه خوشحال مي شود.

شيطانك سه روز بعد آمد و به ملكه با تمسخر گفت: زود اسم مرا بگو!

ملكه با سرعت گفت: رامپلس پيلسكين.

شيطانك ناراحت شد و با عصبانيت پاهايش را به زمين كوبيد و فرار كرد و ديگر هيچ وقت به قصر برنگشت. ملكه هم خنديد و خوشحال شد و با خود مي گفت: من برنده شدم و شيطانك باخت.

نتيجه اينكه:

هيچ وقت نبايد فكر كنيم كه با دروغ گفتن و تعريفهاي نابجا مي توانيم جايگاه خوبي به دست بياوريم بلكه با دروغگويي براي خودمان دردسر درست مي كنيم و عاقبتي جز پشيماني ندارد.